Het huis is de sluitsteen van het stedenbouwkundig plan Klevarie in Maastricht. Binnen de stadsmuren was dit een oude kloostertuin, werd later steeds meer volgebouwd en vervolgens ziekenhuis en verpleeghuis.
Maar steeds een verborgen groene ruimte. Het poortje aan de abstraat functioneert daarbij als een ‘pars pro toto’ voor dit project. Van het oude verpleeghuis staat nu nog steeds het uiterst charmante modernistische verpleegstersflat van de architect Schellinckx uit 1962. Voor Maastrichtse begrippen een uniek incident binnen het stadsgezicht.
We brachten met het stedenbouwkundig plan de oude kloostertuin terug en koppelden deze aan het stadspark. We gaven de bouwblokken een nieuwe afzoming, met voor Maastricht karakteristieke witte huizen die zich dienstbaar maar toch eigenwijs opstelden langs de rand van het nieuwe plan
Binnen deze condities bleef één kavel vrij. Aan de rand van deze plek stond een hoog monumentale boom. In de kleine dierentuin uit de jaren ’50 die bij het verpleeghuis hoorde, is een stronk van een eeuwenoude Ginkgo Biloba bewaard gebleven. Dit exemplaar is het restant van de eerste Ginkgo Biloba die vanuit China door een Franciscaner monnik in Nederland werd ingevoerd aan het eind van de 18de eeuw. (Hiervan zijn stekken verspreid over belangrijkste botanische tuinen Nederland waaronder de Hortus Botanicus te Leiden.)
Het woningvolume wordt gevormd door een aantal stedenbouwkundige restricties en de aanwezigheid van de boom op het perceel. Als sluitstuk is het huis als een oversculpturaal object in de rij ingevoegd. En daarbij vormt de massa een contrapunt met de naastgelegen modernistische Polvertoren. In toon, textuur en schaal zijn ze familie en toch ook weer niet. Het blijven beide incidenten. Persoonlijke gestes die bij een incrementele stad horen.